Sjef ten Berge schreef:
Groenling
Bij een zuinige plus één graad Celsius daalden we stappende voort de grote kuil in die de NS daar na 161 jaar graven in 2001 had achtergelaten. De baltsende en roepende appelvink in het hoge eikenhout was toen al gepasseerd. De roep van de gaai en de slotzang van de groenling klonken als een rauwe keel. We namen de waarschuwing ter harte. De das iets hoger om de hals. Overal in het zand waren wroet- en graafsporen te zien. Konijnen, honden, maar ook de dassen volgen ’s nachts het historische voorbeeld van de NS.
Een roepende buizerd roeit moeizaam de ruimte over op weg naar de een zitplaats in de Noordhout.
Na twee jaar is het water een paar meter lager. Negen zeer natte maanden in 2023 en een zeer natte lente en herfst in 2024 hebben hier een brede zone boomkerkhof langs de oever geschapen. Gelukkig is de brug aan de westkant na twee jaar nu met enige moete te bereiken en te gebruiken.
Het gebruik van de trap op de zuidhelling met z’n ruim 170 treden eiste meer zuurstof. Intussen hadden we wel de grote zaagbekken, man tafeleend een toompje kuifeenden en alarmerende wilde eenden op het water kunnen bekijken. Knobbelzwaan en meerkoet hebben er ook een claim op de ruimte.
De aspergeakker waar we na de beklimming langs komen te lopen wordt op deze zaterdagmorgen druk bemest door aangelijnde viervoeters. Aan die twintig hectare hebben ze een hele kluif. De vogels houden zich hier gedeist. Via de heidevlakte van Stameren komen via in een bocht naar het noorden weer terug bij de parkeerplaats. Leuke microlandschapjes. Af en toe een specht, maar altijd wel ergens kool- en pimpelmezen en roodborsten en ’n vinkenslag.
De Noordhout ons tweede wandeldoel is een stuk rustiger. Vanwege het “dunnen” van een Douglasbos is kortste weg naar de grote roggeakker onbruikbaar. We nemen een langere omweg. ’n Enkele mees zeker niet meer. Maar twintig minuten verder is er ineens enige variatie in het vogelleven. Goudhaantje, overvliegende sperwer, de gewone mezen, een glanskop én een grote lijster compleet met zang.
Bij de verdere wandeling die we inkorten krijgen we een brede blik op de grote variatie van dit al meer dan honderd jaar met rust gelaten aangelegde bos compleet met rhododendronclusters. Boomkruipers, boomklevers, grote bonte spechten zijn, zij het niet uitbundig te horen.
De medewerking van de raaf, goudvink of fouragerende koperwieken hebben we een beetje gemist deze ochtend.
